Iedereen heeft wel een woonwens. De één wil wonen in een huis in het bos met rust. De ander in een wijk waar de stoeptegels recht liggen en de buren elkaar groeten zonder argwaan. Liefst aan de ‘sunny side’ van de straat. Logisch. Dat willen we allemaal.
Maar stel je even voor dat je bewust of onbewust terecht komt op een plek met een slechte reputatie. Naar een wijk waar mensen liever overheen praten dan doorheen lopen. Waar het niet alleen in de avond donker wordt, maar waar de duisternis soms midden op de dag voelbaar is.
Wonen in de randgebieden
Wist je dat dat nou juist de plek is waar Jezus gaat wonen. Geen Jeruzalem. Geen religieus centrum. Geen veilige bubbel. Hij kiest Galilea. Een dorpje wat Kafarnaüm heet. Randgebied. Afgeschreven grond. Een streek waarvan mensen al generaties lang hadden geleerd hun verwachtingen laag te houden. Wij zouden het marketingtechnisch onhandig noemen. Slechte startpositie. Verkeerde doelgroep. Te complex.
Maar precies daar gaat Hij wonen. Niet slechts op bezoek. Niet voor een project. Niet voor een tijdelijke campagne met flyers en hashtags. Hij blijft. Hij verbindt zich. Hij maakt het tot zijn thuis.
Dat is confronterend.
Want eerlijk is eerlijk: wij zijn kampioenen in langsgaan zonder te blijven. We doneren, we praten mee, we delen een mening en trekken ons daarna weer netjes terug naar plekken waar het licht al brandt en de koffie klaar staat.
We zeggen misschien ook nog wel: ‘Wat erg daar’. Maar we wonen er niet.
Het ongemakkelijke aan dit verhaal is dat Jezus het donker niet inspecteert, maar betrekt. Hij zet er zijn bed neer. Zijn tafel. Zijn leven. En daarmee zegt Hij eigenlijk: Hier hoor ik thuis.
Waar wonen wij liever niet?
Dat schuurt. Want waar wonen wij liever niet?
Welke buurten, mensen of gesprekken vermijden we omdat ze ons onzeker maken? Waar lopen we met een boog omheen omdat het te ingewikkeld, te rauw of te pijnlijk is?
Misschien is het geen wijk, maar een mens.
Iemand met een verhaal dat te zwaar is. Te rommelig. Te confronterend.
Zo zet Jezus onze woonwensen behoorlijk op z’n kop. Het zegt niet: zoek meer licht. Het zegt: het licht verhuist. Naar daar waar het donker is.
Geen snelle oplossingen. Geen opgeheven vingertje. Gewoon blijven. Aanwezig zijn. Delen van het leven. En als je mij dan vraagt naar de plek waar dat dan is, dan is het antwoord dat die plek waarschijnlijk aan de verkeerde kant van de straat ligt.
Nico van Splunter
